Beste damvrienden,
Als ik terugblik op het afgelopen seizoen, kan ik maar één ding concluderen: saai was het zeker niet. Sterker nog, het was een seizoen met veel strijd, emotie en ouderwetse 'praktijken' achter het bord.
We hebben het allemaal gezien in onze trouwe clublokaal. Partijen die tot het gaatje gingen, waarbij de gemoederen soms hoog opliepen. "Hullie en zullie" – de kampen waren soms duidelijk verdeeld tijdens de analyses na afloop. De ene zwoer bij een klassiek 3-om-3 standje, terwijl de andere met moderne, wilde zetten kwam. Het leverde levendige discussies op, waarbij de winst niet altijd werd bepaald door de beste zet, maar soms door de sterkste stem.
Wat me ook opviel, is dat de druk er soms zo vol op stond, dat de klok het vergeten kindje werd. Tijdnood? Nee hoor, gewoon vergeten de klok in te drukken in de hevigheid van de strijd. Waar de arbiter tegenwoordig de ogen sluit of streng optreedt, deed het me terugdenken aan verhalen van 50 jaar geleden.
Het deed me denken aan de sfeer van weleer, die beruchte "praktijken". Toen was een damavond meer dan alleen schijfjes schuiven; het was een psychologische oorlogsvoering, inclusief het rustig opsteken van een sigaretje (wat we nu maar niet meer doen) en met een stalen gezicht beweren dat je niet aan zet was, terwijl je allang verloren stond. Die sfeer, die ongekende strijdlust en het 'erop of eronder', hebben we dit jaar weer gevoeld.
We hebben gelachen, gescholden, gewonnen en vooral ook veel verloren, maar bovenal hebben we genoten van het spelletje. Iedereen bedankt voor de inzet, de gezelligheid en de nodige hectiek.
Op naar volgend seizoen, met net zoveel strijd, maar misschien iets vaker met de klok erbij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten